تقریبا ۴ ماه از آن روز میگذرد .... فصل سوم زندگیه من ... و حالا نگران ، غم زده اما امیدوار ... امیدوار ... امیدوار ...

یک چیزی هست که اسمش تمام# است .. تمام# شدن یا تمام کردن ... شامل خیلی چیزها میشود ... حتی تحمل ....

نمی دانم ، شاید خدا از بین آن همه دعا فقط همان " دردش به جونم " را شنیده باشد .... تا باشد از این حال ها و درد ها ...

جای پاهایت بذر پاشیده ام سبز می شوند گل می دهند و هرگز کسی نمی فهمد که جای پاهای مردی میان دو بطنِ قلب ، باغچه ایست که هر روز زنی به شمعدانی هایش آب میدهد ...